این مطلب قرار بود در همشهری جوان منتشر شود، اما ...

همين نزديكي بزرگراهي است به نام او، حالا يا به نام او يا به نام خاندان اش.از همين مسير مي رويم؛ بزرگراه پر ترافيك صدر.

اولين بار كه عكس اش را ديدم ، در كتابي مصور عربي بود كه دوستي هم سن و سالم در سفري به سوريه خريده بود.  اصلا نفهميده چه خريده اما او كه كلكسوني از عكس هاي شخصيت هاي سياسي داشت، مي گفت؛ عكس صفحه 37 ترغيب اش كرده كه كتاب را بخرد من هم كنجكاو كه  زير نوشته عكس، الامام موسي صدر ، كيست.

بيشتر از همه چشم هاي آبي اش و محاسن روشن او مرا مجذوب كرده بود و اينكه چه لبخند خوبي داشت؛ از آن خنده هاي ريز كه صورت را جمع مي كند و چشم ها را كوچك. ميان آن چروك هاي روي صورت از فرط لبخند ، نقطه اي آبي ، سرخي صورت را تحت الشعاع داده بود. اين اولين عكسي بود كه از امام ديدم.

بعد ها كه نوجواني را پشت سر گذاشتم و جواني و حالا روزنامه نگاري آن هم از جنس ورزشي اش ، براي من موسي صدر يكي از دلمشغولي هايم شده است؛ زندگي اش، منش و كردار او، متعلقاتش ، لبنان ، جنبش امل ، مصطفي چمران و... اين ها پازل هايي است كه پس از چيدن كنار هم ، امام موسي صدر را مي سازد؛ مثل يك اثر هنري.

تمثيل شرف المكان به المكين را شنيده ايد ، شايد. معني اش مي شود :«اعتبار زمين ها  به آدم هايي است كه در آن زيست مي كنند.» حالا نام آدم ها هم نشانه اي  است بر زندگي آنها. خيلي فلسفي نيست، عاميانه اش مي شود اينكه هر نامي برازنده شخصيتي است. اينكه نام موسي صدر را « موسي » گذاشته اند حكايتي غريب است. مطمئن هستم حضرت آيت الله سيد صدر الدين صدر پدر ايشان نامشان را از قرآن برگزيده است.

به دختر امام از طريق بهمن فروتن كه به ديدارش رفته بود، گفتم كه هرگاه عكس امام را مي بينم يك جورهايي چشمانم پر اشك مي شود، يك بغض دروني ، يك تجربه شخصي اي كه خيلي مهم نيست. دختر امام هم در پاسخ گفته بود كه ان اشاء الله اشك شوق.

 خدا كند كه امام در آستانه 80 سالگي از حصر بيرون بيايد، خدا كند تعبير دختر ايشان تحقق يابد. امروز شيعه به يك موسي صدر به اندازه تمام اين 30 سال رنج و مشقت در لبنان و عراق نياز دارد. اما...

نمي دانم چه آيه اي آمد در قرآني كه آيت الله صدر الدين صدر براي نام گذاري  پسر باز كرد. اما موسي نامي كه او بر «صدر» گذاشت پر كنايه و تمثيل و حكايت است. مثل مرارت هاي موسي در ميان قوم بني اسرائيل؛ بني اسرائيلي كه به مانند لحاف چهل تكيه اي ، پر از رنگ و نيرنگ بود. وقتي به موسي صدر در ميان طوائف مختلف لبنان نداي وحدت سر مي داد ، نگاه مي كنم؛ موسايي  مي بينم كه هارون اش مصطفي چمران بود ، جنبشي مذهبي به دنبالش و سينه اي پر از شرح صدر. بياني رسا، چشماني نافذ، واقع گرا و به مانند موسي مجاهد اما در خلوت خود خاشع. صلابت موسي صدر كمتر از صلابت موسي كليم الله نبود، اما  او  مهرباني را بدون واسطه ابراز مي كرد و البته كمي هم صبر داشت.

پايان زندگي موسي اما حكايت غريب تر از  زندگي موسي ست. پيروان هر دو منتظر هستند؛ يكي در انتظار بازگشت موسي ازصحراي سينا و ديگري منتظر بازگشت موسي از حصر. اولي بدون نشان و دومي حكايت دوري كه مي گويد؛ روزي خواهد آمد. به چشمان خود بگوييد آماده جاري شدن اشك شوق باشد.

بيشتر از اين باز كنم ، مي شود يك تجربه شخصي ، حس دروني و شايد خود خواهي پس از كشف غلط يك رويداد!

خدا كند مسير را اشتباه رفته باشم. پس مي اندازم و پر شتاب بر مي گردم به بزرگراه صدر.

والله علي رجعته لقادر